امشب تمامی نخلها بر دردها و آلام علی گریانند
وتمامی چاهها بغض در گلو خفته از دردودل های علی را خواهند شکست
امشب  فرشتگان مهمانی آسمانی دارند
و زمین در فراغ گامهای مهربان علی خواهد گریست
علی زیباترین سرود رستگاری را سر داد، و طعم شیرین دعوت حق را لبیک گفت، و به دیدار نبی و فاطمه شتافت.
و زمین را برای تمام آنان که به این لاشه متعفن دل خوش کرده اند، گذاشت و رفت.
آه، ای مردم، برای چه می گریید؟ نگویید برای علی، که علی نوای رستگاریش را سر داد و طعم وصال معشوق را چشید، بنشینید و اندکی تفکر کنید و عبادت، تا دریابید، زین پس باید بر دردهای خودتان بگریید، بر اینکه حجتتان و مصداق بارز حکم الله رفت، یادتان رفته صفین، آنگاه که قرآن ناطق را رها نموده و با ناسزای لا حکم الا لله قلب علی را دریدید؟ یادتان رفته پهلوی فاطمه را دریدید و آنگاه ریسمان در گردن علی کردید و تا خانه معشوق علی کشاندید؟ مگر علی جز تفکر کردن از شما چیزی می خواست؟ یادتان رفته زمانی که علی برای اطعام فرزندانتان می آمد در حالی که او را نمی شناختید کمکش را می گرفتید، در حق این غریبه دعا می کردید و علی را نفرین؟ کنون برای چه می گریید؟ مگر جز نبودن علی می خواستید؟ و اکنون که علی رفت و ندای رستگاری سر داد برای چه می گریید؟ به خدا که گریه تنها حق آنان است که گوهر علی را شناختند.
باز هم می گویم ای مردم کوفه، علی جز تفکر کردن از شما نمی خواست، کاش می دانستید، و افسوس، افسوس که هیچ گاه تفکر نکردید،و تاریخ مهر بیشرمیتان را باز در کربلا بر پیشانیتان کوبید. و باز شکمهایتان را بر تمامی گوهر بشری که تفکر است ترجیح دادید و از روسیاهان تاریخ ماندید.
خدایا در این شب های عزیز، بر دلهای ما بتاب، و درک عظمت بودن را آنچنان که شایسته است بر قلبمان و بر فکرمان بنشان، تا در برابرت روسیاه و درمانده نگردیم.
انشالله